temsili fotoğraf

Kar yağdı ya geçen hafta, arabamın üzerindeki karları küreyeceğime, yürürüm ofise dedim. Temizlemedikçe de dondu onlar. Sonra baktım araba öyle pasta gibi durduğundan millet cesaret almış olacak ki, sanki tüm sokağın karını benim arabanın arkasına biriktirip bir tepecik yapmışlar. 4-5 gün boyunca dondukça sertleşmiş. Neticede arabayı haftasonunda da çıkarmak mümkün olmadı. Arada kendim hamle yaptım üstünü açmaya çalıştım, neyse çevreden halime acıyan birileri uzun saplı bir alet verdi, arabayı gün ışığına çıkarmayı başardım ama kar tepeciği konusunda ilerleme kaydedemedim. Sonra karşı bloğun önünü temizleyen görevli gibi duran arkadaşlara yanaştım öbür tarafı da yapacak mısınız? dedim. Yok, orası karşı blok dedi. Anlaşıldı dedim. İsterseniz yardımcı olalım dedi. Yok, sağolun zahmet etmeyin dedim. Nasılsa güneş eritir diye düşünmüştüm o noktada. Eritmedi. Dolayısıyla iki çocukla Cuma öğleden sonra girdiğim evden Pazartesi sabahı itibarıyla çıktım. Bu arada hafta içleri 7:30 gibi yataktan sürükleyerek çıkardığım 5 yaşındaki kızım, bebek kardeşiyle bir olup 06:05 itibarıyla iki gün boyunca ayaktaydı. Hepsini bir kenara not ediyorum. Alacakları olsun.

Neticede Pazartesi sabahı itibarıyla kar tepeciği duruyor. Dahası, sabah “haftada 3 gün, 45 dakika gidiş- 45 dakika geliş” yürüyüşlerimi yaparken, ofise ulaşmama 10 dakika varken bana bir haller oldu. Tansiyonum düştü sanırım, şu köşede apartmanın önüne çöküp kendimi rezil mi edeyim? yoksa taksiye mi atlayayım kısacık yol için? hesabı yaparken kendimi ilk takside buldum. Yürüyüş de tamamlanamadı. Böyle başladı hafta.

İmza D.