10-15 yıl kadar önce,  bir seneye yakın Van’da yaşamıştım. Orada tanıdığım bir çocuk vardı. Bilkent mezunu ama ailesi oralı, geri dönüp yerleşmiş. Parası falan vardı, rahattı. Bir pizzacı açmış, oyalanıyordu. Ben döndükten sonra  ara ara konuşurduk,  naber  nasılsın diye. “Süpper abi, herşey süper, harika” derdi hep..  Gülerdik bu muhabbete  çünkü, sanırsın  bir sosyal hayat,  bir sürü kültürel etkinlik,  festivaller vs.  Hele o zamanlar  Van’da pek bir şey yok. Her yeni gelen Van Gölü’ne götürülür, minik teknelerle Akdamar adasına geçilirdi. Bir de bir bilardo salonu vardı.  Üç gün takıldıktan sonra herkesin  tüm yüz hatlarının bakmadan resmini çizebilecek duruma gelirdin.  Genelde  sonunda kendini  edebiyata verirdin 🙂

Bir de Van kedileri vardı tabii 🙂 Hareket halinde bir tanesinin resmini ekliyorum. (Fotoğraflar Van’dan yeni  dönmüş bir arkadaşın arşivinden)

1-2  günlüğüne annemlerin yanına yazlığa gideceğim de;  kendi kendimi “süper ya,  harika” derken  buldum.  Aklıma bunlar geldi, gülümsedim.

İmza D.